به پيشگاه مقدس او اعلام كنى . ولى توجه داشته باش كه آمدنت را به صورتى اعلام نمايى كه به صدايت توجه كنند و آمدنت را بپذيرند . آنجا جاى پرهيزكاران و پاكان است ، آنجا جاى پذيرش هر كسى نيست ، آنجا ايمان و توبه و عمل صالح و اخلاص وسيلهء قبولاندن انسان به حضرت يار است . بدون شك اگر كسى خود را آراسته به اوصاف آسمانى نكرده باشد ، ندايش را نشنيده مىگيرند و به حركتش نظرى نمىكنند و اعمالش را توجه نمىنمايند . « لَبَّيْكَ اللّهُمَّ لَبَّيْكَ . . . » آمدنت را در لباس آشنايى و آشتى خبر مىدهد ، هجرتت را از تمام مفاسد و معايب و آلودگىها و زشتىها اشعار مىدهد ، آيا همين است ؟ ! « لَبَّيْكَ اللّهُمَّ لَبَّيْكَ . . . » يعنى : نهادم را از تنگناى ظلم و ستم و سركشى ، به جهان عدالت و خيرخواهى انتقال مىدهم . در حال گفتن اين جملات ، انسان در درون خود به معانى متعددى از پاكى ، قدس ، خضوع و اجابت به نداى مولايش توجه پيدا كرده ، بر خويش مسلم مىدارد كه به يكتايى او معترف است و او را در مالكيت و قدرت و فضل و بخشايش و تدبير يگانه مىداند . آرى ، اى محبوب من ! اى مالك و خالق من ! اى معشوق من ! ندايت را قبول مىكنم ، من در آستان مقدست ايستاده‌ام ، به فرمانت گوش مىدهم ، به فرمانبردارى از دستورهايت شتابانم ، پيمان تو را بدون ترديد و تغييرى نگه مىدارم . [ أَ لَمْ أَعْهَدْ إِلَيْكُمْ يا بَنِي آدَمَ أَنْ لا تَعْبُدُوا الشَّيْطانَ ] « 1 » .

--> ( 1 ) - يس ( 36 ) : 60 .